Η Μνήμη και η Τιμή ως Αντίσταση

Πρέπει να επανεξετάσουμε το θέμα του γιορτασμού των εθνικών επετείων μας. Αυτό γιατί είναι πολλά εκείνα που μας δείχνουν ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα και μόνο η Μνήμη και η Τιμή δεν έχουν θέση.
Πιο συγκεκριμένα να κάνουμε τις διαπιστώσεις:
1. Δεν νομίζω ότι το σχολικό πρόγραμμα είναι τέτοιο ώστε να διδάσκει. Γιατί εάν δίδασκε σίγουρα και οι μαθητές θα έδιναν την κατάλληλη σημασία στην κάθε γιορτή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτά που με θλίψη βλέπουμε κάθε φορά στην κατάθεση στεφανιών στο Ηρώο και στην παρέλαση.
2. Δεν πιστεύω ότι οι φορείς της Πολιτείας κάνουν την κατάλληλη παρέμβαση ώστε το νόημα των επετείων να γίνει κτήμα του Λαού μας.
3. Η σκοπιά από την οποία σχολιάζω την υπόθεση δεν έχει στοιχεία "εθνικοφροσύνης", αλλά ως ζητούμενο την Μνήμη του Λαού μας και την απόδοση Τιμής στον αγωνιστή Λαό που κατόρθωσε τα ακατόρθωτα όταν είχε υψηλό φρόνημα πατριωτισμού και πίστη στον κοινό σκοπό.
Είναι αλήθεια ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή κατακερματισμού εκείνου που λέγαμε Έθνος. Γιατί η Νέα Τάξη που επιβάλει ο Ιμπεριαλισμός δεν χρειάζεται Έθνη και Πατρίδες. Χρειάζεται χώρους άσκησης της επιχειρηματικότητας με τον πιο απάνθρωπο και κερδοφόρο τρόπο. Με απασχολήσιμους που δεν θα κοστίζουν, δεν θα έχουν αιτήματα, διεκδικήσεις και δεν θα αμφισβητούν την κυριαρχία της Νέας Τάξης. Ανενόχλητοι θα καταστρέφουν το τοπίο, θα μολύνουν το περιβάλλον. Αυτά δεν μπορούν να γίνουν όταν υπάρχουν άνθρωποι που δυσανασχετούν επειδή έμαθαν να πιστεύουν σε μια θρησκεία, σε μια ιδεολογία ή να αναπτύσσουν την επιστήμη την έρευνα και την φιλοσοφία. Αντί να αναπτύσσονται οι πατρίδες των Λαών, χρησιμοποιούν την πείνα τους για να τους στρέψουν στον ξεριζωμό, την μετανάστευση. Τους μεταφέρουν φθηνό εργατικό δυναμικό χωρίς δικαιώματα στις πιο αναπτυγμένες χώρες για να καταργήσουν εκεί τα εργασιακά δικαιώματα. Έτσι δημιουργούν τις «πολυπολιτισμικές κοινωνίες» οι οποίες είναι βασισμένες όχι στον σεβασμό και την ανοχή του ενός για τον άλλο. Είναι ένας νέος Πύργος της Βαβέλ όπου δεν θα επικοινωνεί ο ένας με τον άλλο και όλοι θα καταλαβαίνουν μόνο την φωνή του κάθε αφεντικού.
Τα νέα παιδιά από αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα βγαίνουν χωρίς γνώση της Πατρίδας (με τα στοιχεία που πρέπει να την συνθέτουν), χωρίς δουλειά, με άγνοια των δικαιωμάτων τους, με μηδενισμό απέναντι στην πολιτική, με έλλειψη γνώσης του σώματός τους, με έλλειψη εφοδίων για να ερευνούν και να μαθαίνουν. Διδάσκονται να είναι απόλυτα ανταγωνιστικά το ένα απέναντι στο άλλο. Τρώνε διατροφικά σκουπίδια, πίνουν πολύ αλκοόλ και καπνίζουν από πολύ μικρή ηλικία. Τον έρωτα τον γνωρίζουν σαν μια σωματική συνήθεια. Την οικογένεια την βιώνουν σαν ένα άθροισμα προσώπων με τον καθένα να έχει την τηλεόρασή του, την δουλειά του, (αν δεν είναι άνεργοι) να μην επικοινωνούν μεταξύ τους ούτε καν στο κάποτε οικογενειακό τραπέζι. Ποιά πατρίδα να αγαπήσουν; σε τι να πιστέψουν; γιατί να αγωνισθούν; με ποιά πρότυπα;
Οι Νόμοι που φτιάχνουν όχι μόνο οι "δικοί μας" θιασώτες της Αγοράς, αλλά και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, αλλά και η «ιστορία» μέσα από σχολικά κιόλας βιβλία με έντονη αναθεωρητική αντίληψη (το αρχικό Σχέδιο Μπολκενστάϊν, το Αντικομμουνιστικό Μνημόνιο, το πολιτικό απαρτχάϊντ στις νέες χώρες μέλη της Ε.Ε., το Ευρω-σύνταγμα κ.ά.), μας φτιάχνουν έναν πραγματικό εφιάλτη.
Σε αυτό τον εφιάλτη ο Λαός πρέπει να φροντίσει να αντισταθεί. Ακόμη και η παρέλαση και η εθνική γιορτή μπορεί να είναι ένας κοινός τόπος γιαυτό. Αν δεν μπορούμε να δίνουμε περιεχόμενο σε εκείνο που κάνουμε καλύτερα να μην το κάνουμε. Η ομοιόμορφη εμφάνιση, το παράστημα και το βήμα δεν είναι κατ’ανάγκη φαλαγγιτισμός. Αν το θεωρήσουμε και το συναποφασίσουμε ως τέτοιο να αλλάξουμε τον τρόπο που γιορτάζουμε. Όμως πρέπει να γιορτάζουμε και πρώτα απ'όλα να μάθουμε τι γιορτάζουμε, γιατί το γιορτάζουμε και πως να το γιορτάζουμε.